Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Δ.Τ.

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 25 Νοεμβρίου 2014

Οι απεργίες γίνονται για να υπερασπιστούν οι εργαζόμενοι τις κατακτήσεις τους και τα δικαιώματά τους απέναντι στην αυθαιρεσία της εργοδοσίας.

Αποτελούν ένα ισχυρό όπλο, όταν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες τις διαχειρίζονται αποτελεσματικά, για να αναγκάσουν τους ασυνεπείς εργοδότες να σεβαστούν τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Η απαγόρευση της μετάδοσης του αυριανού ποδοσφαιρικού αγώνα του Ολυμπιακού είναι ένα είδος τιμωρίας των ιθυνόντων της ΝΕΡΙΤ, αλλά ταυτόχρονα είναι και τιμωρία των εκατοντάδων χιλιάδων φιλάθλων που θα ήθελαν να δουν αυτό το ματς, η οποία μπορεί να παρακαμφθεί χωρίς η απεργία να χάσει το νόημά της.

Αφού η απεργία γίνεται για το σεβασμό των συλλογικών συμβάσεων, τις θέσεις εργασίας και τη σωτηρία των ασφαλιστικών ταμείων του κλάδου, τότε ας προταθεί στη διοίκηση της ΝΕΡΙΤ να προπληρώσει το αγγελιόσημο από τις διαφημίσεις που έχει συμφωνήσει και θα συμφωνήσει στην πορεία για το αυριανό πολύ σημαντικό ματς του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ με την Ατλέτικο Μαδρίτης. Αν επέλθει συμφωνία ας επιτραπεί η μετάδοσή του.

Έτσι, τα ασφαλιστικά ταμεία θα ενισχυθούν αμέσως και τα ιδιωτικά κανάλια (που κανείς δεν ξέρει  πόσα χρωστάνε για το αγγελιόσημο) θα πάρουν το μήνυμα για το τι θα τους περιμένει και τι θα τους κοστίσει μια μελλοντική απεργία και θα καθορίσουν τη στάση τους.

Έτσι, το Διασωματειακό των Ενώσεων Τύπου και ΜΜΕ θα αποτινάξει από πάνω του την όποια κατηγορία της αδιάφορης συντεχνιακής κλίκας, η διοίκηση της ΝΕΡΙΤ θα βρεθεί ενώπιον των ευθυνών της και ο φίλαθλος κόσμος θα ταχθεί υπέρ των δικαιωμάτων του κλάδου των ΜΜΕ. 

Όταν συγκρούεσαι με τους εργοδότες ο λαός πρέπει να είναι το μέρος σου...

ΥΓ) Η πρόταση γίνεται με αφορμή την παρακάτω ανακοίνωση της "Συσπείρωσης" με την οποία δεν διαφωνούμε επί της ουσίας...

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Κανάλια και ραδιόφωνα (μεταξύ τους και η …ΝΕΡΙΤ) ζητούν από το Διασωματειακό των Ενώσεων του Τύπου και ΜΜΕ και από το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να εξαιρεθούν από την απεργία οι ραδιοτηλεοπτικές αθλητικές μεταδόσεις της Τετάρτης, 26/11/2014.

Η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΤΥΠΟΣ δεν πρόκειται να συμφωνήσει σε καμία σχετική εξαίρεση, ειδικά προς τη ΝΕΡΙΤ, δηλαδή το προϊόν του πραξικοπήματος των κυρίων Σαμαρά και Βενιζέλου κατά της ΕΡΤ.

Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 23 Νοεμβρίου 2014

Ο Αντώνης Λιμπέρης με αέρα καπετάνιου πριν εγκαταλείψει το πλοίο...

 Η ζωή μετά την πτώχευση των Εκδόσεων Λυμπέρη

Οι ιστορίες τριών πρώην εργαζομένων 

Είμαστε τρεις εργαζόμενοι των πρώην Εκδόσεων Λυμπέρη και θελήσαμε με τα κείμενα που ακολουθούν να καταθέσουμε τις εμπειρίες και τα συναισθήματα αυτών των δύο χρόνων που υπήρξαν καταστροφικά για τις ζωές μας. Επειδή δεν είμαστε απλοί αριθμοί στα δημοσιεύματα των εφημερίδων, ούτε ένα ακόμα χαρτάκι του ΟΑΕΔ. Είμαστε άνθρωποι με υπόσταση και αισθήματα και τα θύματα ενός άδικου συστήματος που στις πλείστες των περιπτώσεων ευνοεί τους δυνατούς (αν αυτό θεωρούμε δύναμη φυσικά)

Μπορεί τα βράδια να ξαγρυπνούμε ψάχνοντας τρόπους να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας, όμως όταν πια μας πάρει ο ύπνος η συνείδηση είναι ήσυχη, καθαρή, ενός ανθρώπου που ξέρει ότι έπραξε το σωστό. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους πρώην εργοδότες μας κ. Αντώνη Λυμπέρη και κυρία Έλενα Μακρή οι οποίοι 2 χρόνια μετά αρνούνται ακόμα να δουν την αλήθεια κατάματα και να επωμιστούν τις ευθύνες τους. Ο πρώτος κρύβεται και η δεύτερη συνεχίζει να περιφέρεται ρίχνοντας ευθύνες σ’ οποιοδήποτε άλλον εκτός από τον εαυτό της.

Αντιμετωπίσαμε πολλές αντιξοότητες και δυσκολίες αυτά τα χρόνια αλλά ένα είναι το μόνο σίγουρο, μας πείσμωσαν ακόμα περισσότερο και θα παλέψουμε μέχρι τέλους για να διεκδικήσουμε ότι μας αναλογεί.

Ιστορία Νο 1

 Συγκαταλέγομαι στους 200 απολυμένους των εκδόσεων Λυμπέρη. Πολλά έχουν γραφτεί εδώ και δύο χρόνια για την πορεία μας στις “Εκδόσεις Λυμπέρη” και στους αγώνες που δώσαμε και θα συνεχίσουμε να δίνουμε μέχρι να δικαιωθούμε.

Αυτό που δεν έχει γραφτεί, είναι πως είναι η ζωή μας όλο αυτό το διάστημα και πως καταφέρνουμε να επιβιώσουμε. Να αναγκάζεσαι να αφήσεις το σπίτι σου επειδή δεν έχεις να πληρώσεις το ενοίκιο, να χρειάζεται να ζητήσεις βοήθεια από δικούς σου ανθρώπους για στέγη και τροφή, να ζεις με την αβεβαιότητα του αν θα βρεις δουλειά και αν ο μισθός θα σου επιτρέπει να είσαι πάλι οικονομικά ανεξάρτητος, όπως είχες επιλέξει να ζεις όλα αυτά τα χρόνια.

Η μεγαλύτερη έκρηξη όμως γίνεται μέσα σου, όταν συνειδητοποιείς την μεγάλη απάτη.

Τη δοκιμασία που υποστήκαμε, με μειώσεις μισθών, εκ περιτροπής εργασία, υποσχέσεις για ξεπέρασμα της κρίσης αν βάζαμε πλάτη, και τα γνωστά, μπλα, μπλα μπλα, ενώ παράλληλα ενεργούσε για να βγουν αλώβητοι αυτός και οι οικείοι του από την κατάρρευση.

Να είναι σίγουρος ο κ. Αντώνης Λυμπέρης, ότι θα μείνει στην ιστορία των εκδόσεων, σαν ο καπετάνιος που πέφτει πρώτος στη λέμβο για να σωθεί από το μισοβουλιαγμένο καράβι του.

Εμείς πάντως, δεν θα εγκαταλείψουμε, όσος χρόνος και αν χρειαστεί.

Οι 4 μήνες απλήρωτης εργασίας και οι αποζημιώσεις που μας οφείλει, δεν αντιπροσωπεύουν μόνο χρήματα, αλλά την ίδια μας την αξιοπρέπεια.

Ε.Κ.

 Ιστορία Νο 2

Σ’ αυτά τα δύο χρόνια που πέρασαν από την πτώχευση των «Εκδόσεων Λυμπέρη» έψαξα να βρω το δικό μου μερίδιο ευθύνης για τη θέση που βρέθηκα ξαφνικά. Αυτός που είχε τη μεγαλύτερη ευθύνη αρνήθηκε να την αναλάβει, έβαλε την ουρά στα σκέλια και έβαλε πλώρη γι’ άλλες πολιτείες. Όμως, σ’ αυτή τη ζωή πας πραγματικά μπροστά όταν έχεις το θάρρος να αναγνωρίσεις τα λάθη σου, να αναλάβεις τις ευθύνες σου και να προχωρήσεις καθαρός μπροστά.

Αποφάσισα λοιπόν και εγώ να κάνω την αυτοκριτική μου. Γιατί βρέθηκα ξαφνικά χωρίς δουλειά, μ’ ένα δάνειο, με οικογενειακές υποχρεώσεις να τρέχουν και χωρίς λεφτά; Υπήρξαν μέρες που μέτραγα τα κέρματα για να πάρω ένα γάλα. Πως επέτρεψα στον εαυτό μου να φτάσει σ’ αυτό το σημείο; Σίγουρα όχι από σπατάλη, πάντα ξόδευα στο πλαίσιο των οικονομικών μου δυνατοτήτων.

Σε τι έφταιξα λοιπόν; Ποιο ήταν το λάθος μου; Το λάθος μου ήταν ότι εμπιστεύτηκα και εξαπατήθηκα. Το έβλεπα να έρχεται, είχα τις υποψίες και ενδείξεις, αλλά μέχρι και την τελευταία στιγμή πίστεψα ότι η προσπάθεια του εργοδότη μου να σώσει την επιχείρηση και τους εργαζόμενους της, ήταν ειλικρινής.

Αυτό λοιπόν ήταν το σφάλμα μου. Ότι πίστευα μέχρι πριν από δύο χρόνια ότι δεν μπορείς να βλέπεις τον άλλο στα μάτια και να τον κοροϊδεύεις.

Δεν είμαι αιθεροβάμων, η επιτυχία και η αποτυχία είναι μες τη ζωή. Επιχειρήσεις ανοίγουν και κλείνουν, άλλες πετυχαίνουν και άλλες όχι.Το πως διαχειρίζεσαι την αποτυχία σου κάνει τη διαφορά. Και όταν χάνεσαι από προσώπου γης, σημαίνει ότι η φωλιά σου είναι πολύ λερωμένη.

Οι επιχειρήσεις δεν είναι μόνο κτίρια, αριθμοί και καταθέσεις σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Είναι μια μικρή κοινότητα ανθρώπων της οποίας ηγείσαι και έχεις την ευθύνη. Ψιλά γράμματα θα μου πείτε. Αυτά υπάρχουν μόνο στα βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Κι’ όμως υπάρχουν παραδείγματα τέτοιων επιχειρήσεων,λίγα, αλλά υπάρχουν.

Τέλος πάντων για να μην μακρηγορώ, τελειώνοντας, κατέληξα στο εξής συμπέρασμα: Ότι από εδώ και πέρα οφείλω να προστατεύω καλύτερα τον εαυτό μου από νεόπλουτους, στυγνούς, εγωκεντρικούς και αμετροεπείς επιχειρηματίες.

Μ.Ε.

Ιστορία Νο 3

Με ένα δακρύβρεχτο e-mail, την 7^η Νοεμβρίου 2012, ο κ. Αντώνης Λυμπέρης μας ανακοίνωσε το κλείσιμο των εκδόσεων του και μας ευχαρίστησε για την αδιάκοπη προσφορά μας στον Όμιλο παρά τις περικοπές των μισθών που είχαμε υποστεί. Παράλληλα μας διαβεβαίωσε ότι η άμεση προτεραιότητά του θα ήταν να τακτοποιήσει τις οικονομικές εκκρεμότητες απέναντί μας και να εξασφαλίσει την πληρωμή των υποχρεώσεων της εταιρείας προς εμάς στο μέγιστο δυνατό βαθμό.

Από τότε, 2 ολόκληρα χρόνια μετά, τίποτα φυσικά από αυτά δεν έγινε, αφού ο κ. Λυμπέρης εξαφανίστηκε.

Δεν θα μιλήσω για τα επακόλουθα αυτού του γεγονότος, που για μένα τουλάχιστον σήμαινε και σημαίνει ανεργία, αγωνία για την πληρωμή του στεγαστικού δανείου και λογαριασμούς που τρέχουν, γιατί πιστεύω ότι δεν διαφέρω σε κάτι από τους υπόλοιπους, αλλά για το τι με δίδαξε όλη αυτή η ιστορία. Με δίδαξε λοιπόν, για το τι σημαίνει να είσαι άνανδρος, αφού ο πρώην εργοδότης μας δεν είχε το θάρρος να μας κοιτάξει στα μάτια και να μας ανακοινώσει κατά πρόσωπον ότι ως εδώ ήταν. Γιατί τελικά η εξαπάτηση είναι αυτό που με ενόχλησε περισσότερο κι όχι ότι «έβαλα πλάτη» μάταια εγώ αλλά και όλοι οι συνάδελφοι για να σωθεί η επιχείρησή του.

Όμως εκείνος μπορεί να εξακολουθεί να ζει τη γεμάτη «γκλαμουριά» ζωούλα του, παρά το γεγονός ότι άφησε πίσω του απλήρωτους εργαζόμενους και πόσα άλλα. Εγώ τουλάχιστον κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια…

Α.Μ.

ΥΓ) Για τον "εξαφανισμένο" εκδότη ο οποίος εθεάθη κάπου στη Βραζιλία το δικαστήριο είχε στο μεταξύ αποφασίσει:

Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΣΠΗΤ: Δικαιώθηκαν πανηγυρικά οι 25 συνάδελφοι, πρώην εργαζόμενοι στις
«ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΥΜΠΕΡΗ», οι οποίοι είχαν υποβάλει μήνυση...
...Η θετική για τους συναδέλφους απόφαση λήφθηκε εχθές, 16 Σεπτεμβρίου 2014, από το Γ’ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών.

Το Δικαστήριο έκρινε ένοχο κατά το κατηγορητήριο τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της επιχείρησης, Αντώνιο Λυμπέρη, χωρίς να του αναγνωρίσει οποιοδήποτε ελαφρυντικό. Επιπλέον του επέβαλε ποινή φυλάκισης 25 μηνών και χρηματική ποινή άνω των 17.000 ευρώ.

Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 24 Νοεμβρίου 2014

 

ΕΡΤ: Ώρα για δράση και συλλογικότητα

 

Με αφορμή την ανοιχτή συζήτηση για τις εξελίξεις στην ΕΡΤ και την επικείμενη νέα συνέλευση στις 29 Νοεμβρίου, τονίζουμε κάποια σημεία που θωρούμε σημαντικά, σαν συμβολή στη συζήτηση.

 

«Επαναφορά της ΕΡΤ στην εργασιακή κατάσταση προ του λουκέτου», δηλαδή με υπηρετούντες όλους και με τις ίδιες εργασιακές σχέσεις. Πριν πούμε ποιους θεωρούμε συναδέλφους και ποιους όχι, δύο αναγκαίες υπενθυμίσεις.

 

Το ιερό δικαίωμα στη δουλειά και την ασφάλιση ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ανεξάρτητα από το ποιο θεό πιστεύουν και τι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά έχουν, το θεωρούμε βασική αρχή που μας εμπνέει.

 

Γι αυτό και δεν δεχτήκαμε ούτε μια στιγμή τις κανιβαλικές προτάσεις Καψή που «πρόσφερε» δουλειά σε 2.000 με «αντάλλαγμα» να συμφωνήσουμε στο πέταγμα στον Καιάδα 600 συναδέλφων μας και ειδικά όλης της περιφέρειας.

 

Επειδή όμως η αρχή αυτή, ανακαλύφθηκε όψιμα από ορισμένους, να θυμίσουμε ότι τα χρόνια πριν το λουκέτο, εκπαραθυρώθηκαν γενιές συμβασιούχων με τους οποίους ελάχιστοι τότε εργαζόμενοι αορίστου χρόνου, δίναμε από κοινού τη μάχη για την παραμονή τους και την εργασιακή τους εξίσωση με κέντρο τις ΣΣΕ.

 

Ακούγαμε τότε «έλα μωρέ τους δεξιούς υποστηρίζετε». «σιγά τους ΠΑΣΟΚους που τους θέλετε στη δουλειά», «ο τάδε είναι τσάτσος και βύσμα» και άλλα πολλά από όσους έψαχναν άλλοθι απραξίας και σήμερα βρίσκονται και έξω και μέσα από το «μόρφωμα» της ΥΕΝΕΔ.

Έχουν λοιπόν οι καιροί γυρίσματα και η αξιοπιστία του καθενός προκύπτει από τη συνεχή συλλογική δράση και διαδρομή…

 

 

Από την αναγκαία υπενθύμιση περνάμε στο ποιους ΔΕΝ θεωρούμε συναδέλφους και μένουμε παγερά αδιάφοροι για το εργασιακό τους μέλλον, αλλά και αποτελεί για μας casus belli αν επιχειρήσει κανείς σε μια «νέα ΕΡΤ» να μας τους επιβάλλει. Έχουμε και λέμε:

 

1)όσοι έχουν πάει μάρτυρες υπέρ της εργοδοσίας εναντίον συμβασιούχων που έχουν κάνει ασφαλιστικά μέτρα.

2)όσοι πήγαν ψευδομάρτυρες υπέρ της εργοδοσίας σε δίκες εναντίον των ΠΟΣΠΕΡΤ-ΠΟΕΣΥ-ΕΣΗΕΑ, δηλώνοντας ψευδώς ότι οι συνδικαλιστικές μας οργανώσεις δεν χορηγούσαν προσωπικό ασφαλείας.

3)όσοι κάλυψαν ανομίες και οικονομικά σκάνδαλα ή υλοποίησαν με μανδύες νομοτυπίας προκλητικές συμπεριφορές με golden επιπτώσεις σε τσέπες αυλικών της εκάστοτε κυβέρνησης.

4)όσοι πρωτοστάτησαν στο να σπάσουν τον αγώνα, με εκβιασμούς και υποσχέσεις ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΣ το «μόρφωμα» και ανέλαβαν διευθυντικές θέσεις σε αυτό.

 

Επιπλέον δεν μας ξεγελούν όσοι ψάχνουν να μεταπηδήσουν σε πολιτικές σημαίες ευκαιρίας, για να αποκτήσουν ρόλο και στο μέλλον. Για παράδειγμα σε μια νέα κυβέρνηση συμμαχίας.

 

Ακούσαμε επίσης από συναδέλφους σε συνελεύσεις, την παραλλαγή του «όλοι μαζί τα φάγαμε», με επιχειρήματα ότι «όλοι» συμμετείχαμε σε πλαστές υπερωρίες, ψιλορουσφέτια, αλλά και συκοφαντικού τύπου «επιχειρήματα» ότι δεν πήγαμε στη ΝΕΡΙΤ γιατί δεν είχαμε τα τυπικά προσόντα (με μια έννοια ναι δε έχουμε το προσόν να θέλουμε να υπηρετούμε μνημονιακούς), ή ότι όσοι δεν έκαναν αιτήσεις στη ΔΤ-ΝΕΡΙΤ είναι «προνομιούχοι οικονομικά» (γι αυτό και συμμετέχουν μαζικά στα σεμινάρια των ανέργων της ΕΣΗΕΑ – από τα πολλά «προνόμια»).

 

Ε όχι!! Αν κάποιοι συνάδελφοι είχαν παίξει σε αυτό το ταμπλό και τώρα μετάνιωσαν, τους καλωσορίζουμε που αφήνουν πίσω τις αρρωστημένες λογικές του παρελθόντος και τους λέμε ότι βρίσκονται σε καλό δρόμο, στο δρόμο του αγώνα.

Όχι όμως στις ισοπεδωτικές γενικεύσεις που προσβάλλουν κόσμο, γιατί ΔΕΝ τα κάναμε όλοι και η ιστορία και η διαδρομή όλων μας είναι γνωστή.

 

 

Οι άλλοι…

Κατανοούμε (αλλά δεν συναινούμε στην επιλογή)  ότι η εξατομικοποίηση, οι λογικές της ήττας, οι πιέσεις από οικογενειακά περιβάλλοντα, οδήγησαν εργαζόμενους στην υποταγή της αίτησης – υπογραφής σύμβασης δουλοπάροικου στη ΝΕΡΙΤ.

Υπάρχουν και αγωνιούν για το μέλλον τους, επειδή υπάρχει ο δικός μας αγώνας, γι αυτό μας απευθύνονται και γι αυτό και μόνο γι αυτό,  έχει ανοίξει αυτή η συζήτηση. Αλλιώς η θεματική θα ήταν ανάποδη, θα μας νουθετούσαν για το πόσο ασπαστήκαμε «χίμαιρες» αντί να γίνουμε «ρεαλιστές».

 

Αν λοιπόν βλέπουν το λάθος τους να αγκαλιάσουν το τέρας, τότε δύο επιλογές έχουν:

1) να δηλώσουν δημόσια ότι δεν θα πάνε στη ΝΕΡΙΤ και να βοηθούν το εκπεμπόμενο πρόγραμμα με όποιο τρόπο τους υποδειχτεί από τους συναδέλφους που το «τρέχουν» και ξέρουν τις ανάγκες του.

Απαιτήσεις και προσδοκίες εργασιακής αποκατάστασης χωρίς έμπρακτη συμβολή, τις πετάμε στο καλάθι των αχρήστων.  Νταβατζιλίκι τέλος…

 

2)να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις της ΕΡΤ και ειδικά όταν είναι από κοινού με άλλους κλάδους εργαζομένων. Θα ωφεληθούν και αυτοί από το συγχρωτισμό με τον κόσμο του αγώνα και θα βοηθήσουν.

Όλα αυτά με την έκκλησή μας, να κρατούν χαμηλούς τόνους και να μην κουνούν το δάχτυλο σε άλλους, γιατί ο κόσμος καταλαβαίνει.

Όπως δεν μπορούν οι ηρωικοί κάτοικοι της Χαλκιδικής που τους θαυμάζουμε όλοι να αγωνίζονται για να φύγει η Eldorado Gold και ταυτόχρονα να καταθέτουν αίτηση για να προσληφθούν σε αυτή, έτσι και ο αγώνας για ανατροπή του «μαύρου» δεν κολλάει με την υποταγή σε αυτό.

 

Όσοι το έπραξαν όχι ατομικά, αλλά σαν αποτέλεσμα συλλογικής πολιτικής επιλογής και επιθυμούν να βρίσκονται στην πλευρά του αγώνα, οφείλουν στις αντίστοιχες πολιτικές διαδικασίες που συμμετέχουν, να δώσουν τη μάχη για τον επαναπροσανατολισμό πολιτικών φορέων χωρίς διφορούμενες και επαμφοτερίζουσες στάσεις. 

 

Ιδιαίτερα θυμίζουμε την κατάθεση αιτήσεων στο μόρφωμα από μέλη του ΚΚΕ και το σπάσιμο του εμπάργκο από τη ΔΗΜΑΡ, αλλά και την «διολίσθηση» μεταδόσεων από το μόρφωμα συνεδριάσεων και εκδηλώσεων του ΣΥΡΙΖΑ, έστω από δορυφόρο, χωρίς να υπάρξει ρητή έκφραση αντίθεσης γι αυτό.

 

Βιώσαμε στο πετσί μας τις πολιτικές των ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ που ήθελαν θύματα και αυτό δεν θα το υποβαθμίσουμε μπροστά σε αδιέξοδες επικλήσεις «ομαλής λειτουργίας της αστικής διαχείρισης», που ειδικά σε συνθήκες κρίσης αποτελεί αυταπάτη.

 

Η θεσμολαγνία, η επίκληση του ΣτΕ, της EBU και κάθε είδους θεσμών, αποδείχτηκε ανεπαρκής μπροστά στη μοναδική βιώσιμη προοπτική, που είναι η συνέχιση του συλλογικού αυτοδιαχειριζόμενου αγώνα.

 

Και οι προτάσεις…

Έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση με την κατάθεση προτάσεων και δεν θα επαναλάβουμε σε αυτό το κείμενο το περιεχόμενο με το οποίο συμφωνούμε (ΕΡΤ3 και κάποιες επιμέρους προτάσεις) που θα γίνει σε άλλη στιγμή.

 

Τονίζουμε όμως για όσους από την ΕΡΤ δεν έχουν παρακολουθήσει την πρόσφατη ιστορία και το παρόν του εργατικού κινήματος, ότι προηγήθηκαν στη χώρα μας κλάδοι σε άλλα επαγγέλματα, που οι εξελίξεις τους οδήγησαν να επεξεργαστούν προτάσεις και σχέδια, πραγματικά άψογα και υπέρ των εργαζομένων, που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν γιατί άλλοι ήταν στην κυβέρνηση και άλλα συμφέροντα υπηρετούσαν.

 

Έτσι και σήμερα, η όποια πρόταση για την ΕΡΤ (ακόμα και ομόφωνη) μπορεί εύκολα να βρει εμπόδια σε επίκληση διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος και των επιπτώσεών του στη χώρα μας, ή σε βέτο κομμάτων που μπορεί να πάρουν μέρος σε έναν ενδεχόμενο μελλοντικό κυβερνητικό συνασπισμό και να επιχειρηθεί να μας φορέσουν και μεταγραφέντες υπηρέτες του «μαύρου».

 

Μόνο η συνεχής και συλλογική δράση ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ στο πλευρό του συνολικού εργατικού κινήματος, μπορεί να δημιουργήσει τους όρους αποτροπής τέτοιων ενδεχομένων.

Όποιος λέει το αντίθετο, προαλείφεται για «προνομιακός συνομιλητής» μιας μελλοντικής εξουσίας, που όμως εύκολα τρώει τα παιδιά της, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες αυτοδιοκητικές εκλογές, που «φορέθηκαν» υποψήφιοι ερήμην και σε αντίθεση συλλογικών αποφάσεων.

 

Το πρόσφατο συλλαλητήριο έξω από το Ραδιομέγαρο με αφορμή τον ένα χρόνο από την εισβολή των ΜΑΤ, αλλά και η παρουσία των συναδέλφων και η ανταπόκριση του κόσμου στις διαδηλώσεις για το Πολυτεχνείο σε όλη την Ελλάδα, δείχνουν ότι «εκεί έξω» είναι η λύση, η δουλειά που πρέπει να επικεντρώσουμε για ένα πανεργατικό ξεσηκωμό με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και των πολιτικών που εφαρμόζει και όχι ομφαλοσκοπήσεις και εσωτερικές κόντρες σε φέουδα και τιμάρια. 

 

Είναι η ώρα του αγώνα και όχι της προεκλογικής αναμονής, μπροστά στην ήδη ναυαγισμένη αλλά επικίνδυνη συγκυβέρνηση. Είναι ώρα για δράση και συλλογικότητα.

 

Financial Crimes