Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 12 Δεκεμβρίου 2014

Άλλη μια τιμωρία για την δυναμική - ασυγκράτητης αλαζονείας- τέως πρόεδρο του ΕΔΟΕΑΠ, Ελένη Σπανοπούλου, μετά τη διαγραφή της για ένα χρόνο από την ΕΣΗΕΑ.

Αυτή τη φορά κρίθηκε ομόφωνα πειθαρχικά ελεγκτέα, για αντισυναδελφική συμπεριφορά με την απόφαση υπ' αριθμ. 11/2014 του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ.

Η "ποινή χάδι" που της επιβλήθηκε ομόφωνα είναι η επίπληξη με ανάρτηση στους χώρους εργασίας. Η ποινή αυτή θα έπρεπε βέβαια να της είχε επιβληθεί πολλά χρόνια πριν αφού με αρθρογραφία προσέβαλε κατ' εξακολούθηση συναδέλφους, αφήνοντας σοβαρότατους υπαινιγμούς για τις ικανότητές τους αλλά και το ήθος τους!

Βέβαια, τότε που έβαλε κατά πάντων και καταξεφτίλιζε θεσμούς και ανθρώπους που τολμούσαν να κρίνουν τα έργα της, ήταν "δυνατή" πρόεδρος του ΕΔΟΕΑΠ (Ασφαλιστικό Ταμείο του κλάδου) και ίσως κάποιοι λιπόψυχοι βολεψάκηδες να μην είχαν το θάρρος να συγκρουστούν μαζί της.

Όμως, η γλώσσα της ήταν προκλητικότατη αφού πετούσε το γάντι σε συναδέλφους που κατείχαν πριν από αυτή τα ίδια αξιώματα και τους κατακεραύνωνε με προσβλητικούς υπαινιγμούς.

Θύματα της επιθετικότητάς της υπήρξαν πρόεδροι της ΕΣΗΕΑ (όπως ο Νίκος Κιάος ο οποίος υπήρξε και πρόεδρος του ΕΔΟΕΑΠ) αλλά και πολλοί άλλοι και ιδιαίτερα όποιος τολμούσε να συγκριθεί μαζί της.

Βέβαια, ο "τσαμπουκάς" της συνδικαλίστριας από τα Δυτικά Προάστια έσπασε, όταν ως πρόεδρος του ΕΔΟΕΑΠ επέδειξε εγκληματική αμέλεια και άφησε τα αποθεματικά του Ταμείου στο στόμα του PSI, με αποτέλεσμα να χάσει ο οργανισμός από το ¨κούρεμα" πάνω από εκατό εκατομμύρια ευρώ (ευθύνη βέβαια φέρουν και τα άλλα μέλη του ΔΣ εκείνης της εποχής).

Τότε, αν και συνέχισε απτόητη να μην παραδέχεται κανένα λάθος της και προσπάθησε να ρίξει την ευθύνη στον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γ. Προβόπουλο,  αποπειράθηκε να καταργήσει τη Γενική Συνέλευση για να αποφύγει την έκπτωσή της που θα αποφάσιζε η πλειοψηφία των μετόχων-μελών του ΕΔΟΕΑΠ!

Έτσι, ύστερα από δέκα ώρες Γενικής Συνέλευσης, όταν κατάλαβε ότι θα καταψηφιζόταν, αποχώρησε επιδεικτικά μαζί με κάποιους από την κλίκα της λέγοντας ότι δεν υπάρχει απαρτία και ότι η όποια απόφαση δεν είναι νομότυπη!

Για τα έργα και τις ημέρες της Ελένης Σπανοπούλου, υπάρχουν ρεπορτάζ και σχόλια στο τέλος αυτού του κειμένου στα σχετικά άρθρα (related items).

Εμείς είχαμε κρούσει, όταν έπρεπε, τον κώδωνα του κινδύνου για την επικίνδυνη προεδρική-πελατειακή πολιτική της Ελένης Σπανοπούλου. Αν κάποιοι αρμόδιοι είχαν πάρει έγκαιρα τα μέτρα τους ίσως να είχαν σωθεί αρκετά εκατομμύρια του ΕΔΟΕΑΠ.

Τώρα οι επιπλήξεις και οι αναρτήσεις των κατ' ευφημισμόν ποινών στους χώρους εργασίας, είναι εκτός τόπου και χρόνου.  Ούτε καν για την τιμή των όπλων. Πολύ αργήσατε κύριε Κιάο!

Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 06 Δεκεμβρίου 2014

Νεκρός βρέθηκε στο διαμέρισμά του στην Κυψέλη ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας με σημάδια από τραύμα στο πρόσωπο χωρίς να έχει διευκρινιστεί ακόμη η αιτία του θανάτου του.

Το διαμέρισμα έχει μερικώς αναστατωθεί αλλά η αστυνομία δεν έχει καταλήξει αν κάποιος αφαίρεσε χρήματα ή άλλα αντικείμενα αξίας ή αν η αναστάτωση αποτελεί προσπάθεια αποπροσανατολισμού από τα πραγματικά αίτια.

Ο Μένης Κουμανταρέας ο πολυγραφότατος πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. γεννήθηκε το 1931 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Πρότυπο Λύκειο Αθηνών Κάρολος Μπερζάν και φοίτησε στη Νομική και Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε κατά καιρούς σε ναυτιλιακές και ασφαλιστικές εταιρείες, ενώ από το 1982 ζει αποκλειστικά από τη συγγραφική του δραστηριότητα.

Είναι βιωματικός συγγραφέας και η γραφή του είναι αφτιασίδωτη και κινείται μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.

Τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος για το «Αρμένισμα», το 1967 και με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για τη «Βιοτεχνία υαλικών», το 1975.

Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και από το 1982 ως το 1986 ήταν μέλος του Δ.Σ. της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Συνέντευξή του για τα Δεκεμβριανά του 1944 δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Ιστορία-Εικονογραφημένη.

Έργα του:

• Τα μηχανάκια (1962) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• ΦΕΞΗΣ (1970) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Το αρμένισμα (1967) εκδ, ΕΣΤΙΑ
• Τα καημένα (1972) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Βιοτεχνία υαλικών (1975) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Η κυρία Κούλα (1978) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Το κουρείο (1979) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Σεραφείμ και Χερουβείμ (1981) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Ο ωραίος λοχαγός (1982) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Η φανέλα με το εννιά (1986) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ, (μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο).
• Πλανόδιος σαλπιγκτής (1989) εκδ ΚΕΔΡΟΣ
• Η συμμορία της άρπας (1993) εκδ,ΚΕΔΡΟΣ
• Η μυρωδιά τους με κάνει να κλαίω (1996)
• Η μέρα για τα γραπτά κι η νύχτα για το σώμα (1999)
• Δυο φορές Έλληνας (2001)
• Νώε (2003)
• Η γυναίκα που πετάει (2006)
• Θυμάμαι τη Μαρία (2007)
• Το show είναι των Ελλήνων (2008)
• Σ΄ένα στρατόπεδο άκρη στην ερημιά (2009)
• Ξεχασμένη Φρουρά (2010)
• Οι αλεπούδες του Γκόσπορτ (2011)
• Θάνατος στο Βαλπαραΐζο (2013)
• Ο θησαυρός του χρόνου (2014, Εκδόσεις Πατάκη)

Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 07 Δεκεμβρίου 2014

 Επειδή η μεγάλη παράταξη του τζάμπα-μάγκα είναι μόνιμη κυβέρνηση, κάνει πάντα ανέξοδη κριτική και δεν συμβάλλει ποτέ σε κάποια προσπάθεια ανάπτυξης και προόδου, της προσφέρουμε το πλούσιο συναισθημάτων βιωματικό άρθρο του Άρη Σκιαδόπουλου που δημοσιεύτηκε χθες στο www.imerodromos.gr, μήπως από σπόντα  κοιταχτεί λίγο στον καθρέφτη...    

Για σταθείτε ρε μάγκες...

 Επειδή πολλά ακούω από κάποιους φωστήρες της απόλυτης ελαφρότητας… Για σταθείτε λοιπόν, να μετρήσουμε το μπόι μας, να δούμε ως πού φτάνει…

Λέτε: «Οι δημοσιογράφοι υπηρετούν τα μεγάλα αφεντικά, αυτούς που έχουν το χρήμα, και κάνουν όσα τους υπαγορεύουν τ” αφεντικά».

Πρώτο, αυτό δεν ισχύει για όλους τους δημοσιογράφους, αλλά για μερικούς.

Δεύτερο, και το πιο σημαντικό. Το κάθε ΜΜΕ είναι ένα ακριβό προϊόν και δυστυχώς είναι πάντα στα χέρια όσων έχουν τη δύναμη για να το κατέχουν. Όταν, κι” εφ” όσον, έρθει η ώρα της μεγάλης επανάστασης και βάλουμε τα μέσα παραγωγής στα χέρια των εργαζομένων, τότε θα κριθούμε κι μεις ως εκδότες πλέον- δημοσιογράφοι. Κι” όσοι μας κριτικάρουν, θα κριθούν ως αναγνώστες…

Και βέβαια, δεν αρκεί να πάρουμε τα μέσα παραγωγής στα χέρια μας, αλλά να μας επιτρέψει και η εξουσία, που θα προκύψει από την επανάσταση, να λέμε ελεύθερα τη γνώμη μας και να ασκούμε ελευθέρως την κριτική μας.

Ως τότε θάμαστε μεροκαματιάρηδες του κερατά, όπως και κάθε εργαζόμενος. Αλλιώς, αν εναντιωθούμε, πέρα απ´ όσο η ανοχή των αφεντικών μας επιτρέπει, θά βρεθούμε στο δρόμο και κανένας από όσους μας κριτικάρουν δε θα νοιαστεί για την τύχη μας. Και, επί τη ευκαιρία: Όταν κάποιοι από μας αφήσαμε στημένες καριέρες για να συμβάλλουμε στην έκδοση της «ΠΡΩΤΗΣ», κι η «ΠΡΩΤΗ» έκλεισε, οι αναγνώστες της γύρισαν σε παραδοσιακές εφημερίδες κι ούτε ενδιαφέρθηκε κανείς το τι απογίναμε, όσοι βρεθήκαμε στόν δρόμο.

Επόμενη παρατήρηση: Ποιοι είναι αυτοί που δίνουν τις μεγάλες κυκλοφορίες σε κατεστημένα συγκροτήματα Τύπου; Ποιοι έκαναν τους εργολαβίσκους, εφοπλιστές; Ποιοι διατήρησαν στην κορυφή των κυκλοφοριών, εφημερίδες αποστασίας; Ποιοι έδωσαν τις υψηλές θεαματικότητες και εξακολουθούν να τις δίνουν στα κανάλια των εφοπλιστών και εκδοτών; Ποιες κυρούλες αναδεικνύουν Μενεγάκη, Λιάγκα, Ασναστασιάδη καί Σία;

Απλούστατα, το πλούσιο κανάλι πληρώνει για σαπουνόπερες και πασάδες αραχτούς, με χαρέμια ολοτρίγυρα, και σεις, το φιλοθεάμον κοινό, τρελαίνετε τα μηχανάκια με αποτέλεσμα να ρέει σωρηδόν η διαφήμιση. Το ίδιο φιλοθεάμον κοινό, που αναδεικνύει τον Πρετεντέρη και τον Τράγκα. Και τούτο γιατί, στην πλειοψηφία, μας χαρακτηρίζει η διαστροφή να παρακολουθούμε ο,τι βρίζουμε. Έτσι έγινε σταρ και η Τατιάνα, μια μέτρια δημοσιογραφίνα. Υμείς την αναδείξατε!

Πάμε τώρα για το φινάλε: Η εφημερίδα η το περιοδικό είναι πιο ευαίσθητα προϊόντα από το…γιαούρτι! Η μεν εφημερίδα έχει ζωή μιας μέρας, το δε εβδομαδιαίο έντυπο, μόλις μιας βδομάδας. Η ιδιαιτερότητά τους είναι ότι η διάρκεια ζωής τους με το κόστος παραγωγής τους είναι αντιστρόφως ανάλογη. Με λίγα λόγια, η έκδοση μιας εφημερίδας, με τις προδιαγραφές και τις απαιτήσεις σύγχρονου αναγνώστη, απαιτεί φράγκα. Και τα φράγκα τάχουνε λίγοι, κι” αυτοί δεν είναι δημοσιογράφοι. Αν όμως, λέω ΑΝ, υποθέσουμε ότι κάποιοι από μας κυκλοφορούμε ένα κακοτυπωμένο δισέλιδο, γιατί δεν έχουμε φράγκα για πολυτελές έντυπο, που θα απηχεί αποκλειστικά και μόνο τις απόψεις μας, ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΑΣ δεν θα δώσει ούτε ένα πεντάλεπτο για να το αγοράσει.

Αν όμως, ΑΝ λέω πάλι, ομονοήσετε χίλια άτομα σε μια πολιτική άποψη, ότι δηλαδή μπορεί να βγει μια εφημερίδα, που θα φιλοξενεί όλες τις απόψεις, ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν για να δοκιμάσουμε. Κάνουμε έναν συνεταιρισμό, βάζει ο καθένας από Τρακόσια ευρώ και βγάζουμε ένα εβδομαδιαίο έντυπο. Πολύ φοβάμαι όμως ότι το έντυπο αυτό, αν απηχεί έναν πλουραλισμό απόψεων, δεν θάχει τύχη καλή για έναν και απλούστατο λόγο πού, πριν από χρόνια, επικαλέσθηκε η Βλάχου: «Αντικειμενική εφημερίδα δεν υπάρχει γιατί, απλούστατα, δεν υπάρχει αντικειμενικός αναγνώστης»…

Κατόπιν τούτου, συμφιλιωθείτε με την πραγματικότητα που λέει ότι ο δημοσιογράφος δεν είναι παρά ένας επαγγελματίας και είναι ευτυχής αν διαθέτει την γραφίδα του σε έντυπο που απηχεί τις απόψεις του. Και μέχρι εσείς οι αναγνώστες και τηλεθεατές καταφέρετε να συμβάλλετε σε κάποιες κατακτήσεις μας, θα εξακολουθείτε δυστυχώς να φτιάχνετε είδωλα όπως την Τατιάνα, το Θέμο, τον Τράγκα και τοις συν αυτοίς. Και τότε μην μέμφεστε την πλειοψηφία των σκληρά εργαζομένων δημοσιογράφων ( κι όσων δεν έστερξαν σ” αφεντικά και πού, δυστυχώς, τους αγνοείτε), αλλά τούς εαυτούς σας. Γιατί εσείς συμβάλλετε στην ανάδειξη και συντήρηση τέτοιων προτύπων.

 ΥΓ. Διερωτήθηκε αλήθεια κανείς, απ´ όσους διαβάζουν αυτόν εδώ τον ιστότοπο, αν έχει πληρωθεί έστω και ΕΝΑΣ απ´ όσους γράφουμε; Διερωτήθηκε κανείς, αν όσοι γράφουν έχουν φαμίλιες να θρέψουν; Συγκινήθηκε, μήπως, κανείς να δώσει έστω καμιά διαφήμιση; Λέω..